සුරඟන නැත මුදු සුවඳ ඉතිරිවැත

ඉහිරි විසිරුණු මිහිරි සිතිවිලි
එකට කැටිකර කියමි කෙළෙසක
ගිළිහි ගගනින් බිමට බට එක්
දෙව් දුවක් දුටුවෙමිය දෑසින්...


අහස සරනා ළිහිණි රෑනක
විලෙහි පිබිදෙන පියුම් කැකුළක
ගැබ් වුණා වූ සුන්දරත්වය
ඇගෙන් වින්දෙමි එක නිමේෂෙක...


මායවක් දැයි විමසනු රිසියෙන්
පිසදා දෙනුවන් නැවතත් බැලුවෙමි
පුදුමයකි මා නෙතු පමාවෙන්
සුරඟන නැත මුදු සුවඳ ඉතිරිවැත...

හිතෙන්නෙම නෑ හිතට මගෙ

හිතෙන්නෙම නෑ හිතට මගෙ
හීතලේටද මංදා
හිත ගල් වෙලා..

රෑ තිස්සෙ මදුරුවො ඇවිත්
තනි රැක්කට
හිත තනි වෙලා..

ගල් වෙච්ච හිත අස්සෙ
ගල් ගැහිල උන්නු ඒ
හිතිවිලි අවදි වෙලා..

නිදි නැතුව පද බඳින
මගෙ විවර නෙතු මතට
නුඹේ රුව මතු වෙලා..

පිරුණු මුව මඩල දිනක
යන්න ගියහොත් දුරක
මගෙ නොවී වෙන් වෙලා..

එහෙම හිතුවත් හිතන
ඒ පුංචි මොහොතටම
මගේ ඇස් තෙත් වෙලා..

රොන් තිබෙනා මල් පිපුණට...

රොන් තිබෙනා මල් පිපුණට
හැම මලටම බඹරු එන්නෙ නෑ
බඹරු ඇවිත් රොන් පැතුවත්
හැම මලෙන්ම රොන් ලබන්න බෑ

සමහර මල් රුව තිබුණත්
ලොවට දෙන්න ගුණ සුවඳක් නෑ
එවන් මලක් පිපුණ නමුත්
පරවන්නට වැඩි කල් යන්නෑ

නගේ නුඹත් මලක් වෙයන්
නුඹගෙන් අපි රොන් පතන්නෙ නෑ
ලොවට සුවඳ ගෙනත් දියන්
උඹේ නමට කැත කුණු එන්නෑ

ඔය ලස්සන විඳ ගන්නට පින් ඇතිමගේම ඇස් ගැන පුදුම උනෙමි මම

තරු පිරිවර සඳු දියණිය පසු පස
සයුර ගැඹරෙ සුව ලබනට යන සඳ
අරුණ අරන් හිරු පෙරදිග අඹරට
වැඩම කළයි හඟවමින් නවෝදය

ඒ හිරු රැස් යට දිස්නෙ දෙමින් යන
පිච්චමලී දැක ගත්තෙමි නෙත් හැර
ඔය ලස්සන විඳ ගන්නට පින් ඇති
මගේම ඇස් ගැන පුදුම උනෙමි මම

ඉස්සර රජවරු මැදුරු තනා යස
ගල් කණු මත කවි ගී ලියවා රස
වැණුම් කලේ ස්ත්‍රී ගුණ රුව පෙළ
ඔබ වැනි අඟනුන් නිසා වෙන්න ඇති

යන්නට ආසයි ගමේ විහාරෙට..

මහා ලොකු උගත්තු උන, සල්ලිකාරයො උන, මිනිස්සුන්ට ගම අමතක වෙලා.. ගමේ පංසල අමතක වෙලා.. පොඩිකාලෙ තමං ගිය ඉස්කෝලෙ අමතක වෙලා.. ඒත් එහෙම නැති මිනිස්සුත් ඉන්නවා...

බෝපත් සෙලවෙන සිලි සිලි නාදෙන්
දෙසවන් පුරවා සනසාලන්නට
පැන් පොදකින් සුදු මලක් දොවාගෙන
යන්නට ඇත්නම් ගමේ විහාරෙට..

සඳකැන් දහරක උණුසුම විඳගෙන
හද බැතියෙන් මුණි දෙපා වඳින්නට
ළය පතුලේ රැඳි අඳුර නසාලන
එක පහනක් වත් දල්වාලන්නට..
යන්නට ආසයි ගමේ විහාරෙට..

කැටි ගැසී මිදී ගිය සීතල සිතිවිලි
බණ පදයක පොඟවා මෙළෙක් කරන්නට
රළු වදන් ජනිත කළ මුව හසුරාගෙන
ගාථාවක් මුදු සරින් ගයන්නට..
යන්නට ආසයි ගමේ විහාරෙට..

මල් පෙති පා ගැවසුනු තැන්වල...

මල් පෙති පා ගැවසුනු තැන්වල - අද ඇත්තේ හිස් බව පමණයි..

බැලු බැලු අත පාලුයි..

සියක් දෙනා මැද මා තනිකර දමලා - ඔබ යන්නම යන්න ගිහින්..

මුව පියුමේ රැඳි හසරැල්ලන්

තාමත් මතකේ ශේෂයි..

ඔය මුවගින් ගැයුණා වූ ගීයක්

සවනත යළි යළි රැව්දෙයි..

පුංචි දෙපා මත රඟ දුන් ඔබෙ රූ

මා මනසේ අදටත් පණ දෙයි..

සෙවණැළි අතරේ සරනා හංසිය

මේ මොහොතෙත් මට මැවී පෙනෙයි..

දවසක් ගෙවිලා තවත් රැයක් ඇත ළඟට ඇවිල්ලා..

දවසක් ගෙවිලා තවත් රැයක් ඇත ළඟට ඇවිල්ලා..
දෑසක් දැකගනු පැතුම් පතාලා..
නෙතකට කඳුළක උණුසුම දැනිලා..

සහසක් කුසුමන් හද තුළ පුබුදන දවසක ඇරඹුම පතලා..
උන්නෙමි දිවියට ඔබෙ කිරණින් අරුණෝදේ පතලා..
ගව්වක් දුර ඔබ සිනා සලන විට..
හිනැහුනෙමී මගෙ සතුටයි සිතලා..

ඉරි තැළුනු හිතට දිය බිඳුවක් ඉසිනට පොද වැස්සක් වීලා..
වහින්න එන දින තවත් දුරද ඔබ ඔය අහසින් මිදිලා..
ඒ වැස්සෙන් ඔබ මා තෙමනා විට..
සැනසෙන්නෙමි අත දරුවෙක් විලසා..